يه روزي همون كه مي خواستي مي شه

يه روزي همون خداي مهربون

واسه مرغ آرزوت پر مي كشه

                                                             دل من تو تنها نيستي دل من

                                                              نگو از تنهايي و دلواپسي

                                                              قصه هاي غصه هات تموم مي شه

                                                              صبر كن يه روز يه جايي يه كسي

صبر كن دنيا كوچيكه دل من

يه روزي بهاري مي شه اين خزون

دل من چشماتو واكن و ببين

ستاره مي ياد رو بوم آسمون

                                                              يكي هست كه تو رو باور مي كنه

                                                              يكي هست كه غصه هاتو فهميده

                                                              يه روزي دستاتو آروم مي گيره

                                                              يه جوري راهو بهت نشون مي ده

ديگه تنها نمي موني دل من

نگو از تنهائي و دلواپسي

قصه هاي غصه هات تموم مي شه

صبر كن     يه روز     يه جايي       يه كسي (مجله موفقيت )

براستي ياد خدا و توكل به رحمت او آرام دهنده همه قلبهاست

  کاروان رفته بود ودیده من

  همچنان خیره مانده به راه

  خنده می زد به درد و رنجم اشک

  شعله می زد به تار و پودم آه !

   رفته بودی ورفته بود ازدست

  عشق و امید زندگانی من

   رفته بودو مانده بود به جا

   شمع افسرده جوانی من

   شعله سینه سوز تنهایی

   باز چنگال جان خراش گشود !

   دل من در لهیب این آتش

   تا رمق داشت دست و پا زده بود

   چه وداعی ! چه درد جانکاهی

  چه سفر کردن غم انگیزی!

  نه فشار لبی نه آغوشی

  نه کلام محبت آمیزی

  گر درانجا نمی شدم مدهوش

  دامنت را رها نمی کردم

  وه چه خوش بود کاندر آن حالت

  تا ابد چشم وا نمی کردم

  چون به هوش آمدم نبود کسی

  هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

  هر طرف جلوه کرد در نظرم:

  برگ ریزان باغ عشق و شباب

  وای بر من، نداد گریه مجال

  که زنم بوسه ای به رخسارت ،

  چه بگویم ، فشار غم نگذاشت

  که بگویم : خدا نگهدارت!

  کاروان رفته بود پیکر من

  در سکوتی سیاه می لرزید،

  روح من تازیانه ها می خورد

  به گناهی که : عشق می ورزید!

  او سفر کرد و کس نمی داند،

  من در این خاکدان چرا ماندم ؟

  آتشی بعد کاروان ماند ،

  من همان آتشم که جا ماندم                          فريدون مشيري

تو را به جای همه کسانیکه نشناختم دوست دارم.
تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیستم دوست دارم.
برای خاطر عطر نان گرم
و برفی که آب می‌شود
و برای نخستین گل‌ها
تو را به خاطر دوست داشتن دوست دارم.
تو را به جای همه کسانی که دوست نمی‌دارم دوست می‌دارم.
بی تو جز گستره‌ یی بی‌کرانه نمی‌بینم
میان گذشته و امروز.
از جدار آیینه‌ی خویش گذشتن نتوانستم
می‌بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از آن گونه که لغت به لغت از یادش می‌برند.
تو را دوست می‌دارم برای خاطر فرزانه‌گی‌ات که از آن من نیست
به رغم همه آن چیزها که جز وهمی نیست دوست دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی‌دارم
می‌اندیشی که تردیدی اما تو تنها دلیلی
تو خورشید رخشانی که بر من می‌تابی هنگامی که به خویش مغرورم
سپیده که سر بزند
در این بیشه‌زار خزان زده شاید گلی بروید
شبیه آنچه در بهار بوئیدیم.
پس به نام زندگی
هرگز نگو هرگز
                                                                                          پل الوار

مادر نامي مقدس و زيباست بر نشسته در كنار نام خداوند مهرباني ها

مادر سرچشمه همه خوبيهاي زلال و گواراست

مادر مثل بهار است با خنكاي نسيم نوازش دستاني كه چشمه مان را به روي زندگي باز مي كند و سبزمان مي دارد با اميد و اشتياقي كه در رگهامان جاري مي سازد و تماشامان مي كند تا به برگ و بارنشيني مان را به جلوه بنشاند

مادر مثل تابستان با خوشه هاي سرشار انگور و شهد ميوه هاي شيرين و پاك مي رسد از راه تا كام زندگي مان را سير و سيراب كند و آن گاه خود نور مي خورد و رايحه مي نوشد و عاطفه و مهر مي نوشاند0

مادر مثل پاييز شاعرانه است با جشنواره اي از رنگ ها و درنگ ها

او بي شكوه و شكايت برگ و بار لحظه هاي عمر خويش را به پاي ما مي ريزد تا كه از زندگاني مان تابلويي بسازد زيبا و تماشايي

مادر گاهي مثل برق مي خندد روشن و تابناك و گاهي چونان ابر مي مويد اشكبار و چشمه سار

او كه همه فصل هاي زندگي ست سرانجام زمستان مي شود تا كه همه وجود خويش را ببارد و با جامه اي سفيد و پاك به سروقت خدا برود

مادر را به چيزي تشبيه نمي توان كرد مادر را انگونه كه حقيقتا هست نمي توان ديد نمي توان شنيد نمي توان فهميد

او را تنها در آيينه خدا مي توان مشاهده كرد

او پرتو كوچكي از مهرباني هاي بزرگ خداست

ساحـل آزاد گان در مهـر مادر بـوسـه هــاست
این چه انگیز است یارب! زن بسان کیمیاسـت

حــــریت ،آزاده گی ، رسـم صفای طیـنت است
در تواین توصـیـف میـبینم واخلاصـم بـجـاست

مـادران بــسـیــار ازبـطـنـی کــه آدم زاده انـــد
هــرزنـی مادر نـباشــد، مادری ها ،ما سواست

از دو جـنـس مختـلف،  تــزویــج آدم مـیـشــود
آدمـیـت در بــســاط مــردمـی هـا تـا کـجـاســت

کـاش مادر هـا هـمـه مانـنـد تـــو مــادر بــــدی
ای بــسـا مادر  که مـر فـرزنــد را دام بـلاسـت

خود نمیدانـم پـیامـم زین سـخن شـد شعــر، تر
نازنین مهـرم! بدرگاهت گهــی طبعـی جداسـت

با وفـا خــو کـرده ام مادر! تـو شـیـرم داده ای
سالها شـد کـین لبانـم تـشـنـهء شـیر شـماســت

خزان  چو شد گل عمر تـو ناگهان مادر

گـریـست دیـده ز داغ تو بی‌امان مادر

ز سوز سینـه‌ام از غـم شـراره می‌بارد

رسیـده شعله آهـم بــه کهکـشان مادر

دگـر ز دیـدن گل‌ها مرا نشاطی نیـسـت

چو ماه روی تـو در خاک شـد نهان مادر

تو زود رفتی و بعداز تو رفت شور و نشاط

چـو آفتاب در این خانه از میان مادر

بـرفت صـبر و قرار و شکیب از دل تنگ

شـدی چـو عـازم گـلـخـانه جنان مادر

فـراز تربـت پـاکـت چـو ابـر می‌گریم

از آنکـه گـشته چو ویرانه آشيان مادر

هزار خاطره هر لحظه دارم از تو به یاد

تـحـمـل غــم هـجـرت نـمی‌توان مـادر

پـریـد از قفس جسم مرغ جان « شیدا »

بـهـار زنـدگی افسـوس شد خـزان مادر

مادر الماسي است گرانبها که در روز ازل، در ظلمات و تاريکي روز اول خلقت به هر انسا ني عطا شده. موهبت خدايي که بدون در نظر داشتن مرزهاي خاکي، بي خبر از همه رفتارهاي نژاد پرستانه، به دور از هر گونه اختلافات طبقاتي و فرهنگي به مستمند و ثروتمند به يک نوع بخشوده شده. مادر رنگ نميشناسد. سياه و سفيد نميشناسد. در پيشگاه مادر رنگ نيست، فرق نيست. مادر تکه اي از خداست.

بنــــــــــــازم همت والای مــــــــــادر

به قـــــــربان قـــــــد و بالای مـــــادر

                                                                       تن جـــــان و سر و پايم فــــــدا بـــــاد

                                                                        بــــــــه راه صبر جـــــــانفرساي مادر

نمي رفتم به خــــواب راحت و خوش

نبــــــود از نغمه يي لالاي مـــــــــادر

                                                                        فــروغش روشنايي بخش جانهــــاست

                                                                       رخ همر جهـــــــــان آراي مــــــــادر

ادا نتوان كنـــــم حقش، اگــــــــــر سر

بريزم همچــــــو زر در پـــــــاي مادر

                                                                         به كودك، بـــــوي مادر مـي دهد جان

                                                                          نگيرد دايه هـــــرگز، جاي مـــــــــادر

همه شب دـــــيده گان من، بــــــود باز

كه باشد انـــــدر آن، مـــــاواي مـــادر

                                                                      لبم را بوسه ها مــــــــــــي زد شبانگاه

                                                                      لب شيــــرين شكـــــــــر زاي مـــــادر

مي عشق و وفـــــا، در كــام من ريخت

بـــــود اين مستي از صهباي مـــــــادر

                                                                     مــــــرا با شيره ي جان، پرورش داد

                                                                     دل پر مهــــــــــــر و پرغــوغاي مادر

نخستين حـــــــرف را، او يـاد من داد

منم يك قطره از در پــــاي مـــــــــادر

                                                                    گلـم با آب مهر ش، چـون عجين گشت

                                                                     بـــــــه سر باشد مرا، سوداي مـــــادر

نبي فـــــــــرموده انــــــدر شــــان مادر

كــــــه جنت هست، زيـــــــر پاي مادر

تمام تئوري جهان بطور ترديد ناپذيري به سمت يک نفر جهت گرفته شده اند و آنهم بسوي تو، مادر. - والت ويتمن

ای ستیغ قله های سرنوشت

زیرپای توست مفهوم بهشت

شیرتوخون رگ جان بشر

ای تویی مضمون ایمان بشر

توهوایی ما همه خواهان تو

تو کجائی ما همه حیران تو 

تپ تپ دست تو لالایی ماست

تا توهستی اوج والایی ماست

عزت مفهوم ایثارازتواست

خود گذشتن نیزسرشارازتواست

دست ما بگرفتی وبالاشدیم

خود فسردی گرچه ما والا شدیم …

آرزوی حال بهترداشتن

لذت یک لحظه مادر داشتن

مادر به جان تو سوگند كه جان مني

قرار دل بي قرار مني

نفس صبح من از دعاي شب توست

به جان تو سوگند مادر

بعد از خدا خداي مني

از مادرم ياد گرفتم مهربان باشم حتي زماني كه نامهرباني مي بينم

از مادرم ياد گرفتم با گذشت باشم وقتي بدقولي و بدي  مي بينم

از مادرم ياد گرفتم صبور باشم در مقابل ديدن مصائب و سيل گرفتاريهاي روزگار

از مادرم ياد گرفتم ايمان خود را حفظ كنم حتي اگر در صحنه گناه واقع شدم

از مادرم ياد گرفتم احترام بگذرام وقتي كه مي ديدم هر قدمي كه بر ميدارد براي هم نوعان و عزيزانش 

از مادرم ياد گرفتم با آگاهي زندگي كنم مي ديدم لحظه هاي تنهايي و فراغت خود را با عبادت و كارهاي هنري پر ميكرد

از مادرم ياد گرفتم قوي باشم وقتي هنگام فوت عزيزانش با وقار و آراسته راه مي رفت و آرام اشك مي ريخت

از مادرم ياد گرفتم عاشق باشم وبراي راحتي همسر - فرزندان و عزيزانش از هيچ كاري دريغ نمي كرد

براستي مادر نامي بلند براي همه فصل ها و نسلها

آري هيچكس مثل مادر نيست فقط مادر است كه مثل مادر است

کیست مادر ؟نقشه ایجاد ما
 كيست مادر؟ باني بنياد ما
                                                       قلب او سرچشمه اميد هاست
                                                       سينه او مشرق خورشيدهاست
رمز عشق جاوداني مادر است
كيمياي زندگاني مادر است
                                                         هر چه دارم من همه از مادر است
                                                         پاي تا سر شعله ام زين اخگر است

چه زيباست رسيدن دوباره به روز آغاز تنفس وچه اندازه عجيب است روز ابتداي بودن

امروز روز تولد من بود و برگي ديگر از زندگي من

باز هم مثل هميشه دوستان با ارسال پيامها و هدايا شرمنده ام كردند

دوست دارم در ورود به سي و يك سالگي تغييراتي خوب در خودم ايجاد كنم تا بتوانم راحتتر با مشكلات و سختيها مبارزه كنم

فقط آرزو ميكنم به معناي واقعي بزرگتر شوم

بيشتر بتوانم ياري بخش دوستان و عزيزانم باشم

در انجام وظائف ديني كوشاتر

وبا ياد خداوند آرامشي بيشتر بر قلبم و روحم حكمفرما شود

من چه سبزم امروز و چه اندازه تن هوشيار است

نكند اندوهي سر رسد از پس كوه

چه كسي پشت درختان است ؟

هيچ مي چرد گاوي در كرد

ظهر تابستان است

سايه ها مي دانند كه چه تابستاني است

سايه هايي بي لك

گوشه اي روشن و پاك

كودكان احساس جاي بازي اينجاست

زندگي خالي نيست

مهرباني هست سيب هست ايمان هست

آري تا شقايق هست زندگي بايد كرد

هر روزم را به تو مي سپارم لطفا نا اميدي ديروزم را دور كن

به من كمك كن تا آنچه را كه سبب درد و رنجم شده است و آنچه كه محصورم مي كند رهايي يابم 0

به من كمك كن تا دوباره شروع كنم

لطفا به زندگيم بركت ببخش و ذهنم را روشن كن

خداي خوبم به هر كس و هر موقعيتي كه با آن رو به رو مي شوم بركت ببخش

از من انساني بساز كه خودت مي خواهي كاري را انجام دهم كه تو مي خواهي

لطفا به درون قلبم نفوذ كن و همه خشم و درد و رنجم را دور كن

روحم را جاني تازه ببخش و ذهنم را آزاد كن

اميدوارم مرا در هيچ حالي تنها نگذاري و به من كمك كني كه مراقب افكار و رفتارم باشم و اين لطف بي كرانت را شامل همه بندگانت قرار دهي

خداي خوبم اشتباهم را اصلاح كن غم و اندوهم را دور كن

پروردگارا راه را نشانم بده تا بتوانم راه زندگيم را بگشايم

به من بينشي ده تا تغييراتي در زندگيم ايجاد كنم لطفا به نزد من بيا وضع زندگيم را بهبود ببخش

تو را سپاس كه همه اندام هايم در نهايت سلامت تندرست و نيرومند هستند  رحمت تو سرشار است به خاطر همه الطاف تو سپاسگزارم

خدايا در شبهاي تيره رنج و اندوه ستاره هاي صبر و تحمل را از من دريغ مكن و مرزهاي روشن صبح را به پاهاي خسته ام نشان بده

اي خداي شقايقهاي گمنام در بيايان وحشت افزايش نفس مرا تنها مگذار و دستهاي تشنه ام را به آبهاي زلال بهشت برسان

اي خداي اشتياقها و دلشوره ها شيرين ترين و پاك ترين روزها را نصيبم فرما و مرا از تلخي و تاريكي حوادث در امان بدار

خدايا مرا ببخش كه بارها پيمان شكسته ام و فرمان نبرده ام مراببخش كه اسير وسوسه هاي رنگارنگم و در ميان ابرهاي ولگرد و غبارهاي غليظ گم شده ام

1- در دنيا يا چيزي را به دست مي آوريد و يا به دست نمي آوريد ۰يكي از افرادي شويد كه چيزي را به دست مي آورند

۲- شما تجربيات شخصي خود را خودتان خلق مي كنيد  ۰نقش خود را در زندگيتان بپذيريد و به آن واقف باشيد

 3- افراد كاري را انجام مي دهند كه برايشان نتيجه اي داشته باشد ۰  نتايجي كه رفتارهاي شما و ديگران را هدايت مي كنند مشخص كنيد

  4- شما نمي توانيد بدون آگاهي داشتن از چيزي آن را تغيير دهيد  يا خود در مورد زندگي و هر كسي كه در آن هست واقع بين باشيد

5- زندگي به اعمال پاداش مي دهد 0 تصميمات دقيق اتخاذ كنيد آنگاه ماشه را بكشيد

6- واقعيتي وجود ندارد هر چيز تنها تفسير و تعبير شما از مسايل است 0 فيلترهايي را كه از پشت شان به جهان مي نگريد مشخص كنيد

7- زندگي را بايد مديريت كنيد نه درمان 0 بياموزيد كه مسوليت زندگي خود را بر عهده بگيريد و مداومت داشته باشيد

۸-  اين خود ما هستيم كه به ديگران مي آموزيم چگونه با ما رفتار كنند0 پيش از آنكه از رفتار ديگران با خود شكايت كنيد رفتار و روابط خود را بازنگري كنيد تا به آن روابط مطلوب و ايده آل دست پيدا كنيد

9- با بخشش و گذشت قدرتمند شويد0 چشم خود را بر آنچه كه خشم و رنجش در شما به وجود مي آورد بگشاييد قدرت خود را از كساني كه شما را آزرده اند باز پس بگيريد

10- براي اثبات ادعا و خواسته خود ابتدا بايد آن را مشخص كنيد آنچه را كه مي خواهيد با شفافيت و وضح معين كنيد0

خدایا ما را از خویش سیراب و زنده کن تمام و کامل پاکیزه و با برکت گوارا و گیاه آور .با بهاری که گیاهش بالنده باشد و شاخه اش بر دهنده و برگش سرسبز که بندگان ناتوانت با آن زندگی کنند و سرزمین های مرده ات با آن زنده شوند۰

 پروردگارا ما را بارانی فرو فرست تا بر زمین های پهناور و بلندمان گیاه بروید و آب در زمین های پست ما جاری شود و میوه های ما برسد ۰(نهج البلاغه خطبه ۱۱۵) 

خدایا در این سال جدید به ما توفیق ده تا بیشتر در راه تو قدم برداریم و یاریمان ده در رسیدن به اهدافمان کوشاتر و در مقابل مصائب بیشتر شکیبا باشیم۰

بهار بود و تو بودي و عشق و اميد                        بهار رفت و تو رفتي و هر چه بود گذشت

سالي كه گذشت همراه با اتفاقات بدي براي من و خانواده ام همراه بود .هرچند رويدادهاي خوبي هم رخ داد ولي چون غم بزرگي داشتيم نتوانستيم شيريني رويدادهاي خوب را مزه كنيم .ما بدون مادر  سال را سپري كرديم ولي به سختي و با اندوه و غم فراوان .................

امسال اولين تحويل سال بدون مامان ولي در كنار آرامگاه او هستيم

                                                           دريغ از يك نگاهت                  آن نگاه انتظارت

                                                             دريغ از يك كلامت                   آن كلام بي ريايت

 پيشاپيش فرارسيدن سال جديد نوروز باستاني را به همه دوستان تبريك عرض مي نمايم و اميدوارم سال جديد براي همه همراه با سلامتي و شادماني باشد .

... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند کسي است که به من مي گويد: تو مرا

 شاد کردي

... که هرگز نبايد به هديه اي از طرف کودکي، نه گفت

... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمک کردنش نيستم دعا کنم

... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدي بودن را انتظار دارد،

همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه اي با وي به دور از جدي بودن باشيم

... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست

 او، و قلبي است براي فهميدن وي

... که زندگي مثل يک دستمال لوله اي است، هر چه به انتهايش نزديکتر مي شويم

 سريعتر حرکت مي کند

... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد

 ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان

... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام
 

كه همه مي خواهند روي قله كوه زندگي كنند، اما تمام شادي ها وقتي رخ مي دهند

 كه در حال بالا رفتن از كوه هستيم..

 

ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد ، بلكه كسي است كه به كمترين ها نياز دارد.

... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري فرصت از دست داده ما را

 تصاحب خواهد کرد

كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخم هاي عميقي در قلب كساني كه دوستشا ن

 داريم ، ايجاد كنيم اما سال ها طول مي كشد تا آن زخم ها را التيام بخشم.

كه اگر مايلم پيام عشق را بشنوم ، خود نيز بايستي آن را ارسال كنم.

پا جای پای کس نخواهم گذاشت

من منم

ردپایی مانده بر زندگی

و گواهی از روزگار گذشته

که پیوسته به دنبال خویشتن خویش

می کشم گرد و غباری نشسته بر لوح پیشانی

و تنی رنجور که در پی وصال یار

غبار عشق و مستی را در خود نمایان دیده

و پاهایی لرزان که فراق وصل

توان رفتن از کفش ربوده

ردپا را خواستن پایان دادن

اما............................

دیدگان را هنوز کور سویی از امید

نوید بخش جان

و یار بی گمان در پی وصال

و منی ضعیف و نالان

یار را باز گشتن

و مرا اشتیاق به آغوش کشیدن

یار را باز گفتن از غم دوری

و مرا.......................

مامان خیلی زود از پیشمون رفتی .هنوز زود بود که ما بی مادر بشیم

خیلی بهت نیاز داشتیم و داریم

این شعر در وصف حال دلتنگی برای مامانم هست

مادر به مهربانی تو هیچکس ندیده است                                 همسر به همزبانی تو هیچکس ندیده است  

تا چشـــــــــم بازکرده به دنیا برادری                                     خواهر به دلستانی تو هیچکس ندیده است

هنوز چشم مرادم رخ تو سیر ندیده

هوا گرفتی و رفتی زکف چو مرغ پریده

تو را به روی زمین دیدم و شکفتم و گفتم

که این فرشته برای من از بهشت رسیده

بیا که چشم و چراغم تو بودی از همه عالم

خدای را به کجا رفتی ای فروغ دو دیده

هزار بار گذشتی و به ناز و هیچ نگفتی

که چونی ای به سر راه انتظار کشیده

چه خواهی از سر من ای سیاهی شب هجران

سپید کردی چشمم در انتظار سپیده

به دست کوته من دامن تو کی رسد ای گل

که پای خسته من عمری از پی تو دویده

ترانه غزل دلکشم مگر نشنفتی

که رام من نشدی آخر ای غزال رمیده

خموش سایه که شعر تو را دگر نپسندم

که دوش گوش دلم شعر شهریار شنیده

                                                      (سیاه مشق - سایه )

قسم به پاكي طلوع آفتاب عاشقان

كه عشق تو در اين دلم

چه زود غنچه كرده است

تو در خيال من

شبيه خنده اي

چه پاك و ساده و مليح

و ناگهان كه فكر مي كنم به تو

درون خود نظاره مي كنم تو را

چقدر دوست دارمت

چگونه لانه كرده اي

درون اين دل خراب؟

تو در تمام اين تنم

جوانه كرده اي عزيز

و ناز خنده هاي تو طنين بودن من است

دريغ

چون تو را زديگران سراغ مي كنم

چه اشتباه مي كنم

درون ديگران به جستجوي تو

چقدر بچه گانه است

درون ديگران بجويمت

دريغ

كه در خودم تو محو هستي و هنوز

تو را زديگران سراغ مي كنم

و من هنوز راه را شروع نكرده ام

ولي

به ناگهان چقدر زود دير ميشود مرا

كنار پنجره خيال تنها نشسته ام و خوب مي دانم اين آخرين بار نخواهد بود كه ثانيه هاي غريب عمرم را با ترديد شماره مي كنم من آن قدر به اين تنهايي خو كرده ام كه مي دانم ماهي تنگ بلور دچار احساس من است و اگر حتي در درياي طوفاني چشمانم رهايش كنم باز هم غمگين خواهد بود . مي دانم كه معجزه ها نخواهد شد0 مي دانم اينجا در سياهچال زمان من غرق واپسين دل نوشته هاي دلتنگي خواهم بود 0 اسير واژه ها سرد لحظه لحظه هاي بلند و تنها خواهشي كوچك شبيه يك پرسش از آخرين قطار زندگي دارم آيا كنار اين همه تنهايي بي حد كسي خيال مرا به ياد خواهد داشت كسي صداي شاعرانگي ام را در شب مهتابي شنيده و سراغ حال مرا از قصه مي گيرد گمان نمي كنم حتي ستاره اي به ياد من باشد 0

                       به باد حادثه بالم اگر شكست چه باك

                                                            خوشا پريدن با اين شكسته بالي ها

براي ديددار چشمانت مادر

گاهي كه دلم هواي دريا به سرش مي زند از پس جنگل هاي رويايي و ساحل زيباي نگاهت را پيدا مي كنم زورق پوسيده دلم ذر طوفان چشمانت غرق مي شود پناهي نيست جز جزيره آغوشت مرواريد اشكهايت را در صندوقچه دلم براي روزهاي مباداي بغض هاي به جان نشسته ذخيره كرده ام آبشار گيسوانت را پلكاني مي كنم براي رسيدن به مهتاب

فانوس درياي چشمانت در شبهاي تنهايي ام چون چلچراغي شاليزار دلم را روشن مي كند از خداي عشق مي خواهم هميشه ساحل چشمانت آفتابي باشد و در چمنزار دلت بنشينم و زير سايه حضور عشقت به دلم نگاه كنم و از درخت نگاهت سيبي بچينم و گازي بزنم به شيريني آرزوهاي من و تو و همصدا با پرستوهاي مهاجر فرياد بزنم دوستت دارم مادر

قلبم از معني عشق عريان است

لب من با خنده

و دلم با شادي

با همه بيگانه است

و در اين وادي پر جوش و خروش

زورق تن به ميان امواج

خسته و بي رمق و حيران است

ولي اي دوست فراموش مكن

در ميان همه خسته دلان

در فراسوي وجود من و تو

يك چراغ روشن

هم چو آتشكده اي پابرجا

مي تراود نوري

به دل خسته ما

اين چراغ روسن رهنماي من و تو ست

رهنمايي كه به تاريكي شب مي تازد

و تو را تا به سپيده

همره و همراه است

پس به خود آي اي غنچه من

اين چراغ روشن

همه اميد درون من و توست

آن كه بي اميد است

نتواند كه به هم وصل كند فرداها

آنكه بي اميد است

نتواند بشناسد دل را

آن كه بي اميد است

همه از نور خدا محروم است

آنكه بي اميد است

شبح خستگي هر دم

به تنش مي كوبد

و همه عشق و صفا را

زدلش مي راند

پس فراموش نكن

كه اميد و دل خوش

همه سرمايه اين زندگي سبز و خوش است

مجله موفقيت

پروردگارا به ما صبر تحمل و ايستادگي در راهت را عطا كن .رضايت به رضاي تو و توان شكرگزاري از رحمتهاي بيكرانت

خدايا ياريم كن تا در بندگيت كوتاهي نكنم

خدايا ياريم كن تا در شناخت نشانه هايت كوتاهي نكنم

ياريم كن تا در نيكي كردن به بندگانت كوتاهي نكنم

بحشي از مناجات خواجه عبدالله انصاري

هر كجا حيرانم اندر چشم گريانم توئي 

                                                روي در هر كس كه دارم قبله ي جانم توئي

گرچه در بزم دگر شبها چو شمعم در گداز

                                                 آن كه هر دم مي كشد از سوز پنهانم توئي

گرچه هستم موج خور در بحر شوق ديگري

                                                   آن كه از وي غرقه صد گونه طوفانم توئي

گر چه خالي نيست از سوز بت ديگر دلم

                                                      آن كه آتش مي زند در ملك ايمانم توئي

گر چه بنياد حضورم نيست زان مه بي قصور

                                                       جنبش افكن در بناي صبر و سامانم توئي

گر چه زان گل همچو بلبل نيستم بي ناله ي

                                                       غلغل افكن در جهان از آه و افغانم توئي

گرچه نمناكست زان يك دانه ي گوهر ديده ام

                                                       قلزم انگيز از دو چشم گوهر افشانم توئي

گر چه جاي ديگري در بندگي چون محتشم

                                                       آن كه او را پادشاه خويش ميدانم توئي

تبارك الله ازين پادشاه وش صنمي

                                                       كه مردمش زبت خود عزيزتر دانند

كنند جاي دگر بندگي ولي او را

                                                    به صدق دل همه جا پادشاه خود خوانند

محتشم كاشاني