شب سردی است و من افسرده

راه دوری است و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم تنها از جاده عبور

دور ماندند زمن آدم ها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر امد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صر سحر نزدیک است

هر دم این بانگ برآرم از دل

وای این شب چقدر تاریک است

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من لیک غمی غمناک است۰

                                                              سهراب سپهری

زآن عهد یاد باید ک از ما به کین نبود

 بودش گمان مهر و هنوزش یقین نبود

اقرار مهر کردم و گفتم وفا کنی

کشتی مرا قرار تو با من چنین نبود

انکار مهر سد ره صد تغافل است

اما چه سود چون دل ما پیش بین نبود

من خود گره به کار خود انداختم که تو

زاین پیش با من ات گرهی بر جبین نبود

افسانه ای است بودن شیرین به کوهکن

آن روز چشم فتنه مگر در کمین نبود

وحشی کسی که چشم وفا داشتم از او

زود از نظر فکند مرا چشم این نبود

*****************

مرا وصلی نمی باید من و هجر و ملال خود

صلا زن هر که را خواهی تو دانی و وصال خود

نخواهد بود حال هیچ عاشق همچو حال من

تو گر خود را گذاری با تقاضای جمال خود

زمن شرمنده ای از بس که کردی جور می دانم

زپر کاری زمن پنهان نمایی انفعال خود

زبان خوب است اما بی زبانی چون زبان من

که گردد لال هر گه شرح باید کرد حال خود

کدام از من به اند این پاکدامان عاشقان تو

قراری داده خواهی بود ما را در خیال خود

چه یاری خوب پیدا کرد نزدیک است که از غصه

به دست خود کنم این چشم و سازم پایمال خود

نمی گفتم مشو پروانه شمع رخ اش وحشی

چو نشنیدی نصیحت این زمان می سوز بال خود

((وحشی بافقی ))

كار ما نيست شناسايي راز

كار ما شايد اين است

كه در افسون گل سرخ شناور باشيم

پشت دانايي اردو بزنيم

دست در جذبه يك برگ بشوييم و سرخوان برويم

صبح ها وقتي خورشيد در مي آيد متولد بشويم

هيجانها را پرواز دهيم

روي ادراك فضا رنگ صدا پنجره گل نم بزنيم

آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي هستي

ريه را از ابديت پرو خالي بكنيم

بار دانش را از دوش پرستور به زمين بگذاريم

نام را باز ستانيم از ابر

از چنار از پشه از تابستان

روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم

در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم

كار ما شايد اين است كه

ميان گل نيلوفر و قرن

پي آواز حقيقت بدويم

                                                                                        سهراب سپهري

چرا گرفته دلت مثل آنكه تنهايي

چقدر هم تنها

خيال مي كنم

دچار آن رگ پنهان رنگها هستي

دچار يعني

عاشق

و فكر كن كه چه تنهاست

اگر كه ماهي كوچك دچار آبي بيكران باشد

چه فكر نازك غمناكي

وغم تبسم پوشيده نگاه گياه است

وغم اشاره محوي به رد وحدت اشياست

خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند

ودست منبسط نور روي شانه آنهاست

نه وصل ممكن نيست

هميشه فاصله اي هست

اگر چه منحني آب بالش خوبي است

براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر

هميشه فاصله اي هست

دچار بايد بود

وگرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف

حرام خواهد شد

و عشق

سفر به روشني اهترازخلوت اشياست

وعشق

صداي فاصله هاست

صداي فاصله هايي كه غرق ابهامند

نه

صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند

وبا شنيدن يك هيچ مي شوند كدر

هميشه عاشق تنهاست

                                                            سهراب سپهري

تقدیم به کسانی که در عشقشان بی وفایی دیدند

جور زمانه مهر تو از دل جدا نکرد                              ما را به زیر سنگ جفا بی وفا نکرد

آئین عشق و عطوفت طریق ماست                          ای آرزوی دل * دل ما که خطا نکرد

شیشه پنجره را باران شست

                                    از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم                      تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم          حافظ

ای خدا

ای رازدار بندگان شرمگینت

ای توانایی که بر جان و جهان فرمانروایی

ای خدا

ای همنوای ناله پروردگانت

زین جهان تنها تو با سوز دل من آشنایی

اشک می غلتد بمژگانم به جرم روسیاهی

ای پناه بی پناهان مو سپید رو سیاهم

روز و شب از دیدگان اشک پشیمانی فشانم

تابشویم شاید از اشک پشیمانی گناهم

وای بر من با جهانی شرمساری کی توانم

تا به درگاهت برآرم نیمه شب دست نیازی

با چنین شرمندگیها کی زدست من برآید

تا بجویم چاره درد دلی از چاره سازی

ای بسا خواب نوشین گرم می غلتد به چشمم

خواب می بینم چو مرغی می پرم در آسمانها

پیکر آلوده ام را خواب شیرین می رباید

روح من در جستجویت می پرد تا بیکرانها

بر تن آلوده منگر روح پاکم را نگاه کن

دوست دارم تا کنم در پیشگاهت بندگیها

من به تو رو کرده ام بر آستانت سر نهادم

دوست دارم بندگی را با همه شرمندگیها

مهربانا با دلی بشکسته رو سوی تو کردم

ره کجا آرم اگر در درگهت گویی جوابم

بی کسم در سایه مهر تو می جویم پناهی

از کجا یابم خدایی گر بکویت ره نیابم

ای خدا ای راز دار بندگان شرمگینت...................مهدی سهیلی

دل من همی داد گفتی گواهی

                                                    که باشد مرا روزی از تو جدایی

بلی هر چه خواهد رسیدن به مردم

                                                     برآن دل دهد هر زمانی گواهیی

من این روز را داشتم چشم و زین غم

                                                      نبوده است با روز من روشنایی

سپردم به تو دل ندانسته بودم

                                                         بدین گونه مایل به جور و جفایی

دریغا دریغا که آگه نبودم

                                                         که تو بی وفا در جفا تا کجایی

                                                                                              فرخی سیستانی

رویا

باز من ماندم و خلوتی سرد

خاطراتی زبگذشته ای دور

یاد عشقی که با حسرت و درد

رفت و خاموش شد در دل گور

روی ویرانه های امیدم

دست افسونگری شمعی افروخت

مرده ای چشم پر آتش را

از دل گور بر چشم من دوخت

ناله کردم که ای وای این دوست

در دلم از نگاهش هراسی

خنده ای بر لبانش گذر کرد

کای هوسران مرا می شناسی

قلبم از فرط اندوه لرزید

وای بر من که دیوانه بودم

وای برمن که من گشتم او را

وه که با او چه بیگانه بودم

او به من دل سپرد و بجز رنج

کی شد از عشق من حاصل او

با غروری که چشم مرا بست

پانهادم به روی دل او

من به او رنج و اندوه دادم

من به خاک سیاهش نشاندم

وای برمن خدایا و خدایا

من به آغوش گورش کشاندم

در سکوت لبم ناله پیچید

شعله شمع مستانه لرزید چشم از تیرگی ها

قطره اشکی در ان چشم ها دید۰                                                         فروغ فرخزاد

سرگذشت گل غم

تا در اين دهر ديده كردم باز

گل غم در دلم شكفت به ناز

برلبم تا كه خنده پيدا شد

گل او هم به خنده اي واشد

هر چه بر من زمانه مي افزود

گل غم را از آن نصيبي بود

همچو جان در ميان سينه نشست

رشته عمر ما به هم پيوست

چون بهار جوانيم پژمرد

گفتم اين گل زغصه خواهد مرد

يا دلم را چو روزگار شكست

گفتم او را چو من شكستي هست

مي كنم چون درون سينه نگاه

آه از اين بخت بد چه بينم آه

گل غم مست جلوه خويش است

هر نفس تازه روتر از پيش است

زندگي تنگناي ماتم بود

گل گلزار او همين غم بود

او گلي به به سينه من كاشت

كه بهارش خزان نخواهد داشت ۰       مشيري

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

تا حالا به اين بيت شعر فكر كرده ايد:

........................................       از دل برود هر انكه از ديده رود

بعضي انسانها دوستي و عشقشان لحظه اي است فقط تا زماني كه همديگر را مي بينند به يكديگر ابراز علاقه مي كنند اما اگر مدتي بي خبر از هم باشند و ملاقاتي نداشته باشند يكديگر را فراموش مي كنند

به قول شاعر ميگه

رهرو آن نيست كه گه تند و گهي خسته رود          رهرو آن است كه آهسته و پيوسته رود

تجربه به من ثابت كرده كه بعضي افراد مهر و محبت را از ياد مي برند با گذشت زمان همه چيز فراموش مي كنند و واي به حال كسي كه در روياي خويش اميدوار و منتظر بماند كه فرصتهاي خود را نيز به همين صورت از دست مي دهد۰

دوستان عزيز نظر شما چيست ؟

             پشتی که  بی پناست

                                  دستی که بسته است 

                                              پایی که خسته است

                      دل را که عاشق است

                                              حرفی که صادق است

                                 شعری که بی بهاست

                                                   شرمی که آشناست

                                 دارایی من است ارزانی شما

نصیب من در این دنیا بجز ماتم نشد هرگز

به من هر کس که رو آورد نمک پاشید بر زخمم

به دستان تو هم حتی غم ما کم نشد هرگز

دل من در شب تیره فقط خورشید را می جست

ولی یابنده یک شمع کوچک هم نشد هرگز

دل مغرور من تنهای تنها در پی او بود

ولی او هم دمی در فکر سامانم نشد هرگز

همیشه این دل تنگم اسیر و بند شب ها بود

کسی در این شب تیره دمی همدم نشد هرگز

در این شبهای تنهایی کسی من را نمی خواند

به درد بی دوای من کسی مرهم نشد هرگز

چند مطلب جالب لطفا دوستان نظرات خود را ارسال نمایند۰ تشکر

انواع گلها

گل آهار: شروع عشق

گل میخک: عشق پاک

گل لادن : یاد

گل شاه پسند: دوستی

گل گلایل : گل مهر و محبت

غنچه گل : آرزو

گل زبان در قفا: عاشق بدون امید

گل لاله : عشق

گل کاگنولیا: وفاداری

گل شقایق: وعده شکن

گل سرخ : عشق دیرین

گل نسترن : فراموشی عشق

گل کاملیا: فداکاری برای عشق

گل مریم : سعادت ابدی

زندگی

زندگی بی تو طرح سرد وگنگ رنگهاست 

                                                  بی تو آری عشق هم غمگین ترین اهنگهاست

انچه بعد از این عشق ها بعد از تو می ماند

                                                   بجای نقش قلب کنده ای بر خاطرات سنگها ست۰

انواع رنگها و میوه ها

سیب: سرزنده و شاد                         هلو: ملوس و دوست داشتنی

لیمو: تلخ و بداخلاق                          خربزه: شیرین ولی خسته کننده

توت فرنگی :جذاب ومغرور               پرتقال : باهوش و زیرک

خیار: ساکت و تنها                          هندوانه : مهربان

گیلاس : خجالتی و تو دل برو            موز: باوقار

سفید: ساکت      زرد:مهربان         آبی : دوست داشتنی           سبز : جذاب

قرمز: شیطون   نارنجی : باهوش   و کرم : جدی

دوستان ما کدام این ویژگیها را دارند ؟

گر میسر نیست با من کام او           عشق بازی می کنم با نام او

به من آرامش ده تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

مرا فهم ده تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند۰

همیشه با بدست آوردن اون کسی که دوستش داری نمی تونی صاحبش بشی گاهی وقتا لازم هست که ازش بگذری تا بتونی صاحبش بشی ۰

(( عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا کردن است ۰))

تو مي داني كه انسان بودن و ماندن چه دشوار است      

چه رنجي مي كشد آن كس كه انسان است و از احساس سرشار است ۰

خداي من به ما بياموز كه دوست داشتن از عشق برتر است و عشق به معبود والاتر

                                                                                                                 يارب العالمين

به نام خدا

تا شقايق هست زندگي بايد كرد .

و مي آغازيم حركتي نو را براي برداشتن گامهايي مستحكم براي بهتر زيستن در سال جديد.

و اين را من به تو تقديم مي كنم اي دوست.