کاش چون پاییز بودم ........کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگهای آرزوهایم یکایک زرد می شد

آفتاب دیدگانم سرد می شد

آسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشکهایم همچو باران

دامنم را رنگ می زد

وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من می خواند شعری آسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله می زد

در شرار آتش دردی نهانی

نغمه من

همچو آوای نسیم پر شکسته

عطر غم می ریخت بر دلهای خسته

پیش رویم:

چهره تلخ زمستان جوانی

پشت سر :

آشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام:

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

کاش چون پاییز بودم .... کاش چون پاییز بودم

                                                                                                                 فروغ فرخزاد

دلنوشته:

 امیدوارم همیشه زندگیتون بهاری باشد و هر چیزی که می خواهید به ان برسید

آرزو می کنم هیچگاه دلتون پاییزی نشود

من که خیلی وقته فکر می کنم خزان سایه خودش را برمن گسترانیده و دیگه هیچ  چیز مرااز ته دل شاد نمی کنددیگه مدتهاست دلم پاییزی شده

خداوندا به ما کمک کن که همدیگر رو به زلالی آب دوست داشته باشیم

درد عشقی کشیده ام که مپرس

                                         زهر هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان آخر و کار

                                          دلبری برگزیده ام که مپرس

آنچنان در هوای خاک درش

                                         می رود آب دیده ام که مپرس

این روزها خیلی بی قرار و خسته از اوضاع پیش آمده در محیط کارم هستم و بی وفایی بعضی دوستان هم که دیگه نگو۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰دوست دارم یک مدت نه اداره برم نه خونه باشم دوست دارم یه جایی زیر یک درخت روی نیمکت بنشینم وبه آب روان نگاه کنم و دلتنگیهام برای آب روان بگم که با خودش ببره

بعضی وقتها که دلم می گیره خیلی دوست دارم یکی از دوستام پیشم باشه و باهاش حرف بزنم چقدر اس ام اس بدم .چقدر تلفن بزنم  شما چیکار می کنید وقتی خسته و تنها می شوید

خدایا به من قدرتی عطا کن که با شرایط سازگار شوم

تا به کی باید رفت

از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری به بهاری دیگر

اه اکنون دیریست

که فرو ریخته در من گویی

تیره اواری از ابر گران

چو می آمیزم با بوسه ی تو

روی لبهایم می پندارم

می سپارد جان عطری گذران

آنچنان آلوده ست

عشق غمناکم با بیم زوال

که همه زندگی ام می لرزد

چون تو را می نگرم

مثل اینست که از پنجره ای

تک درختم را سرشار از برگ

در تب زرد خزان می نگرم

مثل اینست که تصویری را

روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم

شب و روز

شب  و روز

شب و روز

بگذار

که فراموش کنم

توچه هستی جز یک لحظه یک لحظه که چشمان مرا

می گشاید در برهوت آگاهی ؟

بگذار

که فراموش کنم0

امروز یک نفر حرفی بهم زد که احســــاس کردم قلبم اندازه یک کوه سنگینی کرد دلم گرفت و ناراحت شدم 0

تازه دارم متوجه میشم که چقدر تنها هستم 0

هیچوقت دوست ندارم قضاوت بد در مورد زندگی خصوصی دیگران کنم من معتقد هستم ادمها هر طوری که دوست دارند باید زندگی کنند 0نمی دونم چه زمونه ای شده که همه دوست دارند راجع زندگی خصوصی ادم اظهار نظر کنند 0نمی دونم تو این گرانیها و سهمیه بندی ها و مشکلات چرا فضولی ها سهمیه بندی نمیشه یک عده فقط مواظب دیگران هستند که بقیه چیکار می کنند چی دوست دارند چی می پوشند و00000

من هر کسی که باهاش دوست هستم دوستش دارم بهش احترام می گذارم و تحمل دیدن ناراحتی اون را ندارم و همیشه دعا می کنم شاد و موفق باشند 0

خدایا مرا لحظه ای به خود وامگذار و قدرتی عطا کن در برابر ناملایمات و سختیهای زندگی شکیبا باشم و خود را با شرایط پیش آمده سازگار دهم 0

علیرغم اینکه خیلی زود ناراحت میشم ولی هیچوقت کینه ای به دل نمی گیرم امیدوارم دوستم متوجه اشتباهش بشه هرکسی یک تقدیری داره

شقایق تنها در غروب دلگیر

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطائی کردم

که زمن رشته الفت بگسست

در دلش جایی که اگر بود مرا

پس چرا دیده زدیدارم بست

هر کجا می نگرم بازهم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

درد عشق است که با حسرت و سوز

بر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم

بی گمان زودتر از دل برود

مرگ باید که مرا دریابد

ورنه دردی است که مشکل برود

تا لبی بر لب من می لغزد

می کشم آه که کاش این او بود

کاش این لب که مرا می بوسد

لب سوزنده ان بدخو بود

می کشندم چو در اغوش به مهر

پرسم از خود که چه شد آغوشش

چه شد آن آتش سوزنده که بود

شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم که زدل بردارم

بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه ایی از رویش شد

با که گویم ستم عشقش را

مادر این شانه زمویم بردار

سرمه را پاک کن از چشمانم

بکن این پیرهنم را از تن

زندگی نیست به جز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست

به چکار آیدم این زیبایی

بشکن این آینه را ای مادر

حاصلم چیست زخود آرایی

در ببندید و بگویید که من

جز از او از همه کس بگسستم

کس اگر گفت چرا؟با کم نیست

فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی امد اگر از ره دور

زود پرسید که پیغام از کیست

گر از او نیست بگویید آن زن

دیرگاهی ست در این منزل نیست

فروغ فرخزاد

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود                 هرگز از یاد من ان سرو خرامان نرود

   اي مادر عزيز كه جانم فداي توست                قرباني مهرباني و لطف و صفاي تو

مادرجان زمان تولدم باران مهرباني بودي كه به آرامي سيرابم كردي وزمان پرورشم آغوشي گرم كه به من آرامش دادي هنگام بيماري پرستاري كه دردم را مي شناسد و درمانم مي كند وقت تعليم معلمي آگاه و خستگي ناپذير كه مهرورزيدن و قدرشناسي را به من آموختي و زمان تصميم گيريها راهنمايي راه بلد و آگاه كه راه از بيراهه را به من نشان دادي

چه بگويم كه براستي فرشته اي و لبريز از عظمت فداكاري و محبت

مي بوسمت و مي ستايمت اي بهترين

چگونه مي توانم سپاسگزار اين همه زحمت باشم بانوي من

مادر عزيزم زيباترين گلها را به تو هديه مي كنم و آرزو مي كنم هماني باشم كه مي خواهي

روز مادر را به همه مادران بزرگوار مخصوصا مامان خوبم تبريك مي گويم اميدوارم هميشه سايه شان بالاي سر ما باشد و بتوانيم فرزانداني خوب و قدرشناس باشيم

اين شعر رو به همه مادران تقديم مي كنم:

مادر اي مريم بزرگ زمان

خرم از تو بهار ايمان است

قلب سرشار از عطوفت تو

روشن از آفتاب قرآن است

مادر اي كهكشان آينه ها

دستهاي تو شط خورشيد است

در طلوع نگاه خسته تو

برق رنگين كمان اميد است

مادر اي آفتاب هستي بخش

زير پايت بهشت جاويد است

دامن پاكت اي فرشته مهر

باغ آيينه گون توحيد است

برلبانت شكوفه هاي دعا

مي شكوفد سحر به بانگ اذان

روي رخساره ات ستاره اشك

مي دود با تلاوت قرآن

مي كند پر فضاي خانه زعطر

گل سجاده ات به وقت نماز

بانگ لله اكبرت در دل

بشكفاند شكوفه هاي نياز

                                                                           نصرالله مرداني – شاعر معاصر

دوست خوب نعمتی بسیار گرانبها است و لحظات سپری کردن با دوست نیز زیباست0

امروز بعد از مدتها بعد از فشار کاری بالایی که داشتم بعد از اداره با یکی از دوستان به کنار دریا رفتم و لحظاتی را با هم سپری کردیم خیلی خوب و آرامش بخش بود 0

از آن فضا لذت بردم و کلی صحبت کردیم 0خیلی احساس خستگی می کردم و حالا که برگشتم خونه احساس می کنم سبک شدم0

ما با آدمهای زیادی سرکار و دار داریم که در کنارمان هستند ولی آنها را نمی شناسیم خیلی خوبه قدر لحظاتی که در کنار هم می گذرانیم بیشتر بدانیم و همیشه به خوبی بگذرد0

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

                                              نهال دشمنی بر کن که رنج بی شمار آرد

چو مهمان خرایاتی به عزت باش با رندان

                                             که درد سرکشی جانا گرت مستی خمار آرد

شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما

                                             بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد

عماری دار لیلی را که مهد ماه در حکم است

                                              خدایا در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهار عمر خواه ای دل دل و گرنه این چمن هر سال

                                           چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا چون دل ریشم قراری بست با زلفت

                                               بفرما لعل نوشین را که حالش با قرار آرد

درین باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ

                                                نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد

در عبور از تیک و تاک لحظه ها ناگهان دیر شد

ناگهان برای رفتن برای گفتن هم دیر شد ناگهان چه زود دیر می شود

خیلی خوبه که ما احساس خود را در دوستی به دوست خود بیان کنیم

                                                                                          شاد و پیروز باشید