یه چیزهایی می بینم و می شنوم که دارم از درون داغون می شم عجب زمانه ای شده ؟

دنیای عجیبی شده و مثل اینکه همه ادمهای اطرافمون نقاب به صورتشان زده اند و رفتارهاشون متفاوته

بعضی بی تفاوت از کنار همه چیزها رد میشوند ولی نمی تونم ناراحتی یا شادی دیگران به راحتی ازشون بگذرم یا زیر مسئولیتها شونه خالی کنم

دلم گرفته ای دوست   هوای گریه دارم

یکی از دوستان خوبم هم سر یک سوء تفاهم کوچولو از من دلگیر شده معذرت خواهی کردم ولی فکر می کنم هنوز  ناراحته

من از یاد عزیزان یک نفس غافل نمی مانم       نمی دانم که بعد از من کسی یادم کند یا نه

شاد باشید

                هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

                                             وانکه این کار ندانست در انکار بماند

               اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن

                                              شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند

               اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن

                                             شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند

               صوفیان واستدند از گرو می همه رخت

                                             دلق ما بود که در خانه خمار بماند

               محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد

                                          قصه ماست که در هر سر بازار بماند

             هر می لعل کزان دست بلورین ستدم

                                          آب حسرت شد و در چشم گهربار بماند

             جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت

                                            جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

            گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس

                                             شیوه او نشدش حاصل و بیمار بماند

          از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

                                                 یادگاری که درین گنبد دوار بماند

          داشتم دلقی و صد عیب مرا می پوشید

                                              خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند

          در جمال تو چنان صورت چین حیران شد

                                                 که حدیثش همه جا بر در و دیوار بماند

           به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی

                                                   شد که بازآید و جاوید گرفتار بماند

شبی از پشت يک تنهايی غمناک و بارانی
ترا با لهجه ي گلهای صورتی صدا کردم ...

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم
پس از يک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بين گلهايی که در تنهايی ام روئيد ، با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترين موج تمنای دلم گفتی:
دلم حيران و سرگردان چشمانی است رويايی
و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم
تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها کردم

آسمان همچون صفحه دل من

روشن از جلوه های مهتاب است

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خواب ست

خیره بر سایه های وحشی بید

می خزم در سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه

می نهم سر به روی دفتر خویش

تن صدها ترانه می رقصد

در بلور ظریف آوایم

لذتی ناشناس و رویا رنگ

می دود همچو خون به رگهایم

آه گویی زدخمه ی دل من

روح شبگرد مه گذر کرده

یا نسیمی در این ره متروک

دامن از عطر یاس ترکرده

بر لبم شعله های بوسه ی تو

می شکوفد لاله گرم نیاز

در خیالم ستاره ای پر نور

می درخشد میان هاله ی راز

نا شناسی درون سینه ی من

پنجه بر چنگ و رود می ساید

همره نغمه های موزونش

گوئیا بوی عود می آید

آه باور نمی کنم که مرا

با تو پیوستنی چنین باشد

نگه آن دو چشم شور افکن

سوی من گرم و دلنشین باشد

بی گمان زان جهان رویایی

زهره بر من فکنده دیده ی عشق

می نویسم به روی دفتر خویش:

((جاودان باشی ای سپیده ی عشق))

                                                                                                 فروغ فرخزاد

دلنوشته:دلم خیلی گرفته از این روزگار و آدمهای به ظاهر بااحساس

دیروز یک نفربعد ازچندسال دیدم نگاهی به من کرد که دلم مثل اولین بار و نخستین نگاه لرزیدولی با این تفاوت که قبلا نگاهش با مهربانی بود ولی دیروزبا تنفرو کینه۰۰۰۰۰۰۰۰۰

بعضی وقتها نمیشه با سرنوشت و تقدیر جنگید

براستی زیباست که گفته اند سرنوشت را نمی توان از سرنوشت

                                                                                                                بدرود

یک روز رسد غمی به اندازه کوه

یک رسد  نشاط به اندازه دشت

افسانه زندگی چنین است عزیز

در سایه کوه باید از دشت گذشت

نمی دونم چرا بعضی از افراد که بهشون محبت می کنم و بهش علاقه نشون می دم از من دور میشن من در دوستیها نهایت صداقت و اعتماد رو دارم ولی اونها اینطوری نیستند نمی دونم کجای کارم ایراد داره شاید ابراز محبتم اشکال داره ۰۰۰۰۰

دوستان بی وفا دنیا ارزش نداره که دل کسی رو بشکنیم

          حالت سوخته را سوخته دل داند و بس     شمع دانست که جان دادن پروانه ز چيست