با تو در خلوت خط به خط ابرها شکستم میان ازدحام شبهای بی ستاره اشکها ریختم و حالابی تو پناهم همان شبهای زیباست دنیا بی تو زیباتر است ۰ آینه آینه در تاریکی نورها زنبقها را به سنجاقک دلم فروختم تا شاید باورت به بهانه عاشق شدن به وسعت اشکهایم اوج گیرد۰ نیلوفروار شفق را به حرمت گم شدن نگاه تو به آسمان هدیه دادم و گرداگرد دلتنگیهای پرپر شده ام تردید دل فراموش شده ام را در بهت ناپیدای سکوت نیست کردم صدای شکسته شدن ناله های دلم را تنها پرصداترین شب شنید وگوشه ای از گلهای شبنم خیز چشمانم با نغمه بی پناهی ام خشکیدند می بینی؟اقاقیها به پاس غصه هایم مشکی پوشیده اند؟آه که چقدر اشکهایم پر از عکس ستاره بود اما هنوز حرف دلم را برای تو بعد از این همه فاصله پر از نگاه بعد از این همه روز پر از نفسهای بیقرار نگفته ام من تو را به ناگهانی ترین غزل وعده داده بودم من تو را به دلم قول داده بودم بعد از بغض لبخندهایت اشکهای خورشید بود که لبانم را بوسید تو بی دریغ جلوه گاه زیبایی بودی و من به دنبال صدایت سایه را به آفتاب اجاره می دادم تا بامدادان می ایستادم در محاصره غزلهایی که هرگز نخواندمشان کاش روزها به اندازه دلتنگی ام می گریستند۰

دلم خیلی گرفته از این آدمهای دور و برم از این زندگی ماشینی از این همه آدمهایی که فقط یه دروغن یه وهم یه خیال کسانی که بین این همه سرو صدا حتی خودشون رو هم گم کردن واقعا نمی دونم چی بگم چند روز پیش یکی به من گفت: شقایق جان تو ذاتت پاکه اما توی جامعه امروز ذات پاک تو مثل یه نوزاده که بین یه گله گرگ گیر افتاده و کاری از دستش بر نمیاد آره حق با اونه من اونقدر ساده ام که همه رو دوست دارم و فکر می کنم همه هم باید بدون هیچ منظوری اینطوری باشند آخه دوست داشن باید پاک باشه بدون هر حاشیه و انحرافی نه فقط برای ادمهای اطرافمون برای همه چیز مثل یک غنچه گل رز که دوست داریم- من اونقدر ساده ام که اجازه می دم گاهی اوقات دیگران برای من تصمیم بگیرند من اونقدر ساده ام که به یک گل یه قناری یه جمله کوچک ادبی زیبا دل می بندم و دلم می خواد همه اونها هم مثل من ساده باشند۰

دلم گرفته ای دوست هوای گریه دارم

مي پيچد بوي خزان بر دل بي تاب

                                                 شام من بي تو بي سحر مانده

                                                داغ من بي تو بي شرر مانده

دلخسته از شب افتاده از پا

كي مي رسد باز ميلاد فردا

                                             خاكستر عشق بر سينه برجاست

                                             ققنوسي از نور در سايه پيداست

                                                                                                          يغما گلرويي

كاش مي شد سرزمين عشق را در ميان گام ها تقسيم كرد

كاش مي شد با نگاه شاپرك عشق را بر آسمان تفهيم كرد

كاش مي شد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز كرد

كاش مي شد با پري از برگ ياس تا طلوع سرخ گل پرواز كرد

 بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهائی من بزرگ است

عشق خيلي زيباست عشق آدم حقير نمي كند عشق آدم رو اسير نمي كنه بلكه به روح و دل ادمها وسعت مي دهد و دوست داشتن رو زيباتر مي كنه و آزاد مي كنه

دیگه هیچی من رو شاد نمی کنه خیلی خسته هستم از این روزگار و ادمهایی که به ظاهر دوست هستند ولی از پشت خنجر می زنند

قدرتم را دوچندان کن

نه در بازوانم

قلبم را قدرتی بخش

تا ناملایمات زندگی را آسان تر تحمل کنم

تا بدانم عشق چیست و چگونه عشق بورزم؟

خدایا قدرتم را فزونی بخش نه چشم هایم را و نه زبانم

بلکه فکر و اندیشه ام را

تا بدانم کیستم و چیستم

تا از دوش ناتوانی باری را برگیرم

تا دست سردی را گرمی بخشم

تا دردمندی را آسوده سازم

خدایا قدرتم را افزون کن

نه در گستاخی و نه در گزافه گویی

بلکه در مهر ورزی و گذشت

روحم را جلا ده تا بدانم انسانیت چیست و کجاست

تا بدانم کوتاه ترین راه برای انسان شدن و انسان ماندن چیست

خدایا کمکم کن تا به دوست و دشمن نیکی کنم و مهر بورزم و هیچ دلی را نشکنم

خدایا آرامشی عطا کن تا بتوانم با حوادثی که اتفاق می افتد خود را سازگاری دهم

خداوندا آرامشی ده تا بپذیرم آنچه را نمی توانم تغییر دهم

                                                                                                 آمین یا رب العالمین

پروانه به گل گفت از عشق چه می دانی

گل گفت چه گویم که تو خود معنی عشقی

دوستان عزیز نماز و روزه هاتون قبول باشه در این شبهای عزیز ما رو از دعای خود فراموش نکنید

این شعر رو خیلی دوست دارم وبه همه دوستان عزیز تقدیم می کنم:

از دل افروزترين روز جهان

                            خاطره اي با من هست

به شما ارزاني:

              سحري بود و هنوز

گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود

        گل ياس

عشق در جان هوا ريخته بود

من به ديدار سحر مي رفتم

نفسم با نفس ياس درآميخته بود

مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم:

هاي بسراي اي دل شيدا بسراي

اين دل افروزترين روز جهان را بنگر

تو دلاويزترين شعر جهان را بسراي

آسمان .ياس سحر ماه نسيم

روح در جسم جهان ريخته اند

شور و شوق تو برانگيخته اند

تو هم اي مرغك تنها بسراي

همه درهاي رهائي بسته ست

تا گشائي به نسيم پنجره اي را بسراي بسراي

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم

در افق پشت سراپرده نور

باغ هاي گل سرخ

شاخه گسترده به مهر

غنچه آورده به ناز

دم به دم ازنفس باد سحر

غنچه ها مي شد باز

باغ هاي گل سرخ

                باغ هاي گل سرخ

يك گل سرخ درشت از تو دل دريا برخاست

چون گل افشاني لبخند تو

در لحظه شيرين شكفتن خورشيد

چه فروغي به جهان مي بخشيد

چه شكوهي

همه عالم به تماشا برخاست

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم

دو كبوتر در اوج

بال در بال گذر مي كردند

دو صنوبر در باغ

سرافراگوش هم آورده به نجوا غزلي مي خواندند

مرغ دريائي با جفت خود از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور

چمن خاطر من نيز زجان مايه عشق

در سراپرده دل

غنچه اي مي پرورد

هديه اي مي آورد

برگهايش كم كم باز شدند

برگ ها باز شدند :

يافتم يافتم آن نكته كه مي خواستمش

با شكوفائي خورشيد و

گل افشاني لبخند تو

آراستمش

تار و پودش را از خوبي و مهر

خوشتر از تافته ياس و سحر بافته ام

دوستت دارم را

من دلاويزترين شعر جهان يافته ام

اين گل سرخ من است

دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق

كه بري خانه دشمن

كه فشاني بر دوست

راز خوشبختي هركس به پراكندن اوست

در دل مردم عالم به خدا

نور خواهد پاشيد

روخ خواهد بخشيد

تو هم اي خوب من اين نكته به تكرار بگو

اين دلاويزترين شعر جهان را همه وقت

نه به يك بار وبه ده بار كه صدر بار بگو

دوستم داري؟ را از من بسيار بپرس

دوستت دارم را با من بسيار بگو

                                                                          فریدون مشیری

اگر تنهاترين تنها شوم باز هم خدا هست او جانشين همه نداشته هایم است

اشکالی نداره ما همه رو دوست داشته باشیم و احترام بگذاریم

خدا از دل همه ادمها خبر داره و دوست داشتن حقیقی رو تشخیص میده