در زندگی مواقعی پیش می آید که احساس سردرگمی می کنیم گویی در دایره ای بسته گیر افتاده ایم و هیچکس قادر نیست احساس ما را درک کند انگار زبان ما متفاوت از زبان سایر انسان هاست

گاهی اوقات حتی مجاز به بیان احساس مان نیستیم و آن قدر تنهاییم که ناخودآگاه از این همه تنهایی قلب مان فشرده می شود و اشک از چشمانمان جاری

اما بعد از مدتی وقتی با خودمان خلوت کرده و به روند زندگی مان نگاه می کنیم و لحظات خوشی و ناخوشی را به یاد می آوریم برقی در چشمانمان می درخشد و هر یک از ما در می یابیم که:

او که در گذشته ما را از ناخوشی ها رهانید اکنون نیز هست او که سخت ترین تصمیم گیری ها را به روش خود بر ما آسان کرد حالا نیز حضور دارد او که بعد از سختی ها و فراگرفتن آنچه باید می آموختیم لذت شادی را بر قلب و روح مان نشاند اکنون نیز آماده است تا مهرش را نثارمان کند

پس این همه اندوه و احساس تنهایی برای چه ؟

معبود من

دوباره فرصتی دست داد تا ایمانم را بیازمایم تا تصمیمم را بگیرم و در مسیر عمل با تمام وجود به تو توکل کنم تا هر کاری را که از دست من بر می آید انجام دهم و بعد با ایمان کامل تسلیم حکم و مشیت تو باشم

می دانم در هر آنچه برای من اتفاق می افتد خیر تو حاضر است چرا که تو خالق نیکویی ها هستی

خدایا من آماده دریافت نیکویی های تو هستم رحمتت را بر من ببار

خدایا من آماده رو به رو شدن با شگفتی های دلپذیر زندگی هستم مرا هدایت کن

الهی غم ها و تنهایی هایم را به تو می سپارم و دلی شاد و روحی وسیع و قدرتمند را از تو هدیه می گیرم مرا لبریز کن

و همواره این جمله زیبا چقدر به من آرامش می بخشد:

اگر تنهاترین تنهایان شوم باز هم خدا هست او جانشین تمام نداشتن های من است

و به راستی یاد خدا در همه حال آرامبخش دلهاست