قلبم از معني عشق عريان است

لب من با خنده

و دلم با شادي

با همه بيگانه است

و در اين وادي پر جوش و خروش

زورق تن به ميان امواج

خسته و بي رمق و حيران است

ولي اي دوست فراموش مكن

در ميان همه خسته دلان

در فراسوي وجود من و تو

يك چراغ روشن

هم چو آتشكده اي پابرجا

مي تراود نوري

به دل خسته ما

اين چراغ روسن رهنماي من و تو ست

رهنمايي كه به تاريكي شب مي تازد

و تو را تا به سپيده

همره و همراه است

پس به خود آي اي غنچه من

اين چراغ روشن

همه اميد درون من و توست

آن كه بي اميد است

نتواند كه به هم وصل كند فرداها

آنكه بي اميد است

نتواند بشناسد دل را

آن كه بي اميد است

همه از نور خدا محروم است

آنكه بي اميد است

شبح خستگي هر دم

به تنش مي كوبد

و همه عشق و صفا را

زدلش مي راند

پس فراموش نكن

كه اميد و دل خوش

همه سرمايه اين زندگي سبز و خوش است

مجله موفقيت