در این دنیا نیست گذر گاهی مرا

پا جای پای کس نخواهم گذاشت

من منم

ردپایی مانده بر زندگی

و گواهی از روزگار گذشته

که پیوسته به دنبال خویشتن خویش

می کشم گرد و غباری نشسته بر لوح پیشانی

و تنی رنجور که در پی وصال یار

غبار عشق و مستی را در خود نمایان دیده

و پاهایی لرزان که فراق وصل

توان رفتن از کفش ربوده

ردپا را خواستن پایان دادن

اما............................

دیدگان را هنوز کور سویی از امید

نوید بخش جان

و یار بی گمان در پی وصال

و منی ضعیف و نالان

یار را باز گشتن

و مرا اشتیاق به آغوش کشیدن

یار را باز گفتن از غم دوری

و مرا.......................